Κείμενα - Αρθρα

	Θέμα: Άρχισε η
	Συντάκτης: Του Χρύσανθου Λαζαρίδη, Γ.Γ. Δικτύου 21
	Ημερομηνία καταχώρησης: 26η Ιανουαρίου 2006

Στις 16 Ιανουαρίου, ο Γάλλος Πρόεδρος Ζακ Σιράκ έκανε μια βαρυσήμαντη δήλωση: Προειδοποίησε ότι κράτη που θα θεωρηθούν υπεύθυνα ότι οργανώνουν τρομοκρατικά χτυπήματα σε βάρος της Γαλλίας, θα αντιμετωπιστούν ακόμα και με πυρηνικά πλήγματα!
Η προειδοποίηση αυτή ανέτρεψε τους μύθους που είχε καλλιεργήσει το Παρίσι στις αρχές του 2003, όταν διαφώνησε με τις ΗΠΑ για την επέμβαση στο Ιράκ:
* Πρώτον, κατέρρευσε ο μύθος της "πολυμερούς διεθνούς διπλωματίας". Τότε η Γαλλία επέμενε ότι κάθε στρατιωτική επέμβαση έπρεπε να έχει την έγκριση των Ηνωμένων Εθνών. Σήμερα η Γαλλία προειδοποιεί ότι, αν υποστεί τρομοκρατικό χτύπημα η ίδια, δεν θα πάει στον ΟΗΕ, ή τουλάχιστον δεν θα αρκεστεί σε αυτό, αλλά θα προχωρήσει μόνη της σε πυρηνικό πλήγμα σε βάρος καθεστώτος που η ίδια θα θεωρήσει "υπεύθυνο"...
* Δεύτερον, κατέρρευσε η αρχή "προτεραιότητας του Διεθνούς Δικαίου", που διακήρυσσε το Παρίσι. Εδώ δεν πρόκειται απλώς για προειδοποίηση ότι θα καταφύγει στην ένοπλη βία. Αλλά για άμεση, μονομερή αντίδραση με πυρηνικά όπλα. Πράγμα που, ασφαλώς, το απαγορεύει το Διεθνές Δίκαιο. Και δεν υπάρχει περίπτωση να το εγκρίνει ποτέ Διεθνές Όργανο, όπως ο ΟΗΕ, για παράδειγμα...
Μπροστά στις απειλές της Γαλλίας, οι αμερικανικές αντιδράσεις, τις οποίες είχε καταδικάσει ο Πρόεδρος Σιράκ το 2003, μοιάζουν πολύ..."υποτονικές". Οι Αμερικανοί υπέστησαν βαρύτατο πλήγμα ήδη από το 2001 και απειλούνται έκτοτε με νέα τρομοκρατικά χτυπήματα από την Αλ Κάϊντα. Δεν αντέδρασαν σκορπώντας πυρηνικές βόμβες δεξιά κι αριστερά. Εισέβαλαν στο Αγφανιστάν με την κάλυψη των Ηνωμένων Εθνών, και μαζί με όλους τους συμμάχους τους (και όχι μόνο), ενώ στη συνέχεια εισέβαλαν στρατιωτικά στο Ιράκ, αφού προηγουμένως προσπάθησαν, αλλά δεν κατάφεραν, λόγω γαλλικού βέτο, να πάρουν τη έγκριση του ΟΗΕ. Οι Αμερικανοί δεν είναι "άγγελοι", ασφαλώς. Αλλά μπροστά στις φοβερές απειλές των Γάλλων, οι αντιδράσεις τους είναι μάλλον "συγκρατημένες"...
* Τρίτον, η Γαλλία κατέρριψε και τον μύθο της "ενιαίας Ευρωπαϊκής πολιτικής": Τα εθνικά όπλα στην υπηρεσία της εθνικής πολιτικής, για την κατοχύρωση της εθνικής ασφαλείας. Όταν ένιωσε τα δύσκολα, η Γαλλία ξέχασε την ενότητα και το "αδιαίρετο του Ευρωπαϊκού χώρου". Ξαναβρήκε τα εθνικά της ανακλαστικά...
Βέβαια, τα επόμενα εικοσιτετράωρα ο ίδιος ο Πρόεδρος. Σιράκ φρόντισε να "διασκεδάσει" κάπως τις εντυπώσεις που δημιούργησαν οι δηλώσεις του στο εξωτερικό (γιατί η ίδια η γαλλική κοινή γνώμη τις επικρότησε με πολύ υψηλά ποσοστά αποδοχής). Διευκρίνισε ότι η απειλή του δεν αφορά μόνο τους υπεύθυνους για τρομοκρατικά πλήγματα στο γαλλικό έδαφος, αλλά και για τρομοκρατικά πλήγματα σε βάρος των εταίρων του, δηλαδή των υπολοίπων χωρών της Ένωσης. Ουδείς τον πίστεψε, όμως. Διότι δύο εταίροι του, υπέστησαν ήδη τρομοκρατικά πλήγματα: η Ισπανία και η Βρετανία. Ο Πρόεδρος Σιράκ, όμως, δεν διανοήθηκε να αντιδράσει, ούτε απείλησε κανένα τότε...
Ουδείς πιστεύει την "ευρωπαϊκή διάσταση" της Γαλλικής αποτρεπτικής απειλής. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι η προειδοποίηση του Προέδρου Σιράκ έχει την όποια αποτρεπτική αξιοπιστία, όσον αφορά ενδεχόμενο πλήγματα επί γαλλικού εδάφους και μόνο...

Η Κεντροδεξιά κερδίζει έδαφος

Στο μεταξύ φαβορί για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2007 εμφανίζεται, πλέον, ο σημερινός υπουργός Εσωτερικών, και αρχηγός του πλειοψηφούντος κόμματος στη Βουλή, Νικολά Σαρκοζύ. Θεωρείται χλιαρός υποστηρικτής του ευρω-Συντάγματος, ηπίως αντίθετος με την τουρκική ένταξη στην Ευρώπη, ενώ είναι υπέρμαχος της ατλαντικές προσέγγισης.
Στο στρατόπεδο των Σοσιαλιστών, αν η προεδρική υποψηφιότητα Φαμπιούς (πρώην Πρωθυπουργού, επί Προεδρίας Μιτεράν, και σκληρού αντιπάλου του ευρω-Ευρωσυντάγματος και της τουρκικής ένταξης) επισκιάσει τον επίσημο υποψήφιο του Σοσιαλιστικού κόμματος, είναι πολύ πιθανό να υπάρξει διάσπαση των Σοσιαλιστών.
Με αφετηρία τη Γαλλία συντελείται ήδη στην Ευρώπη μια εντυπωσιακή μεταστροφή των κοινωνιών, της κοινής γνώμης κάθε χώρας και των ίδιων των ελίτ τελικά - αν κι αυτές οι τελευταίες ακολουθούν με σημαντική υστέρηση.
* Στη Γερμανία μπορεί να σχηματίστηκε κυβέρνηση "Μεγάλου Συνασπισμού", αλλά η αρχηγός των Χριστιανοδημοκρατών Άγκελα Μέρκελ έχει αναδειχθεί κυρίαρχος στην εσωτερική πολιτική σκηνή, περιθωριοποιώντας πλήρως, τους μέχρι προ ολίγων μηνών παντοδύναμους, Σοσιαλδημοκράτες. Θεωρείται πολύ πιθανό, πλέον, ότι μέσα στην επόμενη διετία θα γίνουν νέες εκλογές που θα δώσουν καθαρά κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας. Άλλωστε, οι Σοσιαλδημοκράτες ήδη εμφανίζονται βαθιά διχασμένοι και μια νέα κοινοβουλευτική ήττα, δεν θα τους θέσει, απλώς, εκτός κυβέρνησης, αλλά είναι πολυ πιθανό να τους διασπάσει...
* Στην Πορτογαλία εκλέχθηκε Κεντροδεξιός Πρόεδρος - ο Καβάκο Σίλβα - για πρώτη φορά από την ανατροπή της Δικτατορίας, το 1974. Η κυβέρνηση παραμένει στα χέρια των Σοσιαλδημοκρατών, αλλά θεωρείται πολύ πιθανό η Προεδρία Σίλβα να συσπειρώσει την Κεντροδεξιά, ενώ αντίθετα η Κεντροαριστερά εμφανίζεται διχασμένη (γι` αυτό κι έχασε, απροσδόκητα, τις προεδρικές εκλογές).
* Στην Ιταλία, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες νίκης της Κεντροαριστεράς στις επόμενες εκλογές. Αλλά κι εδώ υπάρχουν "σκιές". Πρώτον, ένα σοβαρό πολιτικό σκάνδαλο σε βάρος του ηγέτη του Κόμματος του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (πρώην Κομμουνιστικού), εμφανίζεται να περιορίζει τις ελπίδες εκλογής του κ. Πρόντι. Δεύτερον, η αλλαγή του εκλογικού συστήματος, επί το αναλογικότερο επιτρέπει στην Κεντροδεξιά να παραμείνει απαραίτητος κυβερνητικός εταίρος. Τέλος, συζητείται ήδη η απομάκρυνση του Μπερλοσκόνι από το προσκήνιο. Πράγμα, που ενδέχεται να ενισχύσει τις προοπτικές της Κεντροδεξιάς.
* Στην Ισπανία, οι Καταλανοί διεκδικούν, ήδη την αναγνώρισή τους, ως "ξεχωριστό έθνος", τη δημιουργία δικής τους ένοπλης δύναμης (χωροφυλακής) και δικαιώματα επιβολής φορολογίας από το τοπικό τους κοινοβούλιο. Το αίτημα της Καταλονίας, προκάλεσε σοβαρή αναστάτωση στην χώρα. Η Σοσιαλιστική Κυβέρνηση αναγκάστηκε να απολύσει τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ο οποίος κάλεσε το στρατό να επέμβει, για να "διασώσει την ακεραιότητα της Ισπανίας"! Ο φόβος απόσχισης της Καταλονίας έχει προκαλέσει συσπείρωση υπέρ των Σοσιαλιστών στην περιοχή αυτή και απομόνωση των Σοσιαλιστών σε όλη την υπόλοιπη χώρα...
* Τέλος, στη Βρετανία, η εκλογή Κάμερον στην αρχηγία των "Τόρρυδων", έφερε για πρώτη φορά το Συντηρητικό Κόμμα στο προσκήνιο από το 1997 και το δείχνει να προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Ο Κάμερον, εκπροσωπεί ένα συντηρητικό ρεύμα, πιο σύγχρονο, πιο δημοφιλές στην κοινωνία, αλλά και πιο αντιευρωπαϊκό.

Αμηχανία και μεταστροφή στα ευρωπαϊκά όργανα

Στο Ευρωκοινοβούλιο, ηττήθηκε προ ημερών ψήφισμα που προέβλεπε να δίνεται σχετικά εύκολα η Ευρωπαϊκή υπηκοότητα σε πολίτες τρίτων χωρών που είναι μόνιμοι κάτοικοι σε ευρωπαϊκά κράτη, άνω της 5ετίας. Η αρνητική ψήφος της Ευρωβουλής - με άνετη πλειοψηφία 347 κατά έναντι 276 υπέρ - παρά το γεγονός ότι είχε εγκριθεί, προηγουμένως, από την αρμόδια Επιτροπή - δείχνει μια μεταστροφή και σε επίπεδο Ευρωκοινοβουλίου. Όπως αναφέρει ο Ferdinando Ricardi στην έκδοση του Agence Europe, της Τρίτης 24 Ιανουαρίου: "Η μόνιμη διαμονή (των μεταναστών) γίνεται όλο και λιγότερο αποδεκτή (στην Ευρώπη) ως επαρκής λόγος να δοθεί υπηκοότητα. Είναι πολύ απλοϊκό να αποδίδουμε αυτό το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας (στην Ευρωβουλή) σε κατάλοιπα εθνικισμού ή ρατσισμού, όταν η κοινή γνώμη έχει την εντύπωση ότι η αδυναμία ενσωμάτωσης των μεταναστών δεν θεωρείται πλέον ότι οφείλεται στην απροθυμία των ίδιων των Ευρωπαίων (να τους ενσωματώσουν), αλλά σε επιλογή μέρους των μεταναστών, που απορρίπτουν τους νόμους, τον τρόπο ζωής και τον πολιτισμό της χώρας στην οποία ζουν"
Αλλά και σε επίπεδο κορυφής, υπάρχει σοβαρή διαφωνία για το μέλλον του Ευρω-Συντάγματος: Άλλοι το θεωρούν "τελειωμένη υπόθεση", χωρίς, όμως, να το λένε. Άλλοι, το θεωρούν "τελειωμένη υπόθεση" και το λένε ευθέως, όπως έκανε, προ ημερών, ο υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας. Άλλοι θέλουν να διασώσουν κάποια σημαντικά στοιχεία του, και να τα περάσουν από αποφάσεις Συνόδων Κορυφής, εγκαταλείποντας, επί του παρόντος, τη φιλοδοξία ευρω-Συντάγματος. Άλλοι θέλουν να το "νεκραναστήσουν". Άλλοι θέλουν να προχωρήσει η πολιτική σύγκλιση (εγκαταλείποντας το Ευρωσύνταγμα) από ένα στενό πυρήνα ιδρυτικών μελών. Κι άλλοι διερωτώνται πόσο σοβαρές τροποποιήσεις πρέπει να γίνουν στο ευρω-Σύνταγμα, για να το αποδεχθούν οι χώρες που το απόρριψαν, χωρίς να χρειαστεί να το ξανα-εγκρίνουν οι χώρες που το έχουν ήδη αποδεχθεί...
Συμπέρασμα: Και σε επίπεδο εθνικών κοινωνιών και σε επίπεδο ευρωπαϊκών θεσμών, και σε επίπεδο βάσης και σε ενδιάμεσο επίπεδο εκπροσώπησης και σε επίπεδο ηγεσίας υπάρχει μια μεγάλη διαφοροποίηση πολιτικής συμπεριφοράς μέσα στην Ευρώπη. Η επιρροή της ευρω-γραφειοκρατίας αποδυναμώνεται. Οι εθνικές πολιτικές ελίτ, απομακρύνονται ταχύτατα από τις - ως πρόσφατα ακλόνητες - "βεβαιότητές τους". Οι πειραματισμοί της "πολυ-πολιτισμικότητας" αλλού οδηγούν σε τεράστια προβλήματα (όπως το οιονεί αποσχιστικό φαινόμενο, της Καταλονίας), αλλού σε εσωτερική αναταραχή (όπως συνέβη πρόσφατα στη Γαλλία) κι αλλού σε θεαματικές μετατοπίσεις προς την αντίθετη κατεύθυνση (όπως συνέβη στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο ψήφισμα για την ευρωπαϊκή υπηκοότητα).

Οι αντιφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς

Ο συνδυασμός παρατεταμένης οικονομικής στασιμότητας, διαχρονικά υψηλής ανεργίας, και προβλημάτων εσωτερικής ασφαλείας (από απειλές τρομοκρατικών πληγμάτων) δημιουργούν μιαν αναδίπλωση σε εθνικές προτεραιότητες, ενώ αφυπνίζουν εθνικά ανακλαστικά. Οι τάσεις αυτές αποδυναμώνουν την ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά, που είχε ταυτιστεί με τον φεντεραλιστικό μοντέλο κι ενισχύουν την ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά, που δεν είχε ταυτιστεί με κανένα μοντέλο, απλώς κερδίζει "εξ αντανακλάσεως", από την χρεοκοπία των αντιπάλων της.
Η ευημερία, η σταθερότητα, η ασφάλεια και η δημοκρατία αποτέλεσαν, εξ αρχής, τα κίνητρα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Κι είναι σήμερα, οι αρχές που μπορούν να εμπνεύσουν την αναζωογόνησή της: Από τα αδιέξοδα στα οποία την οδήγησαν, η οικονομική στασιμότητα και ο μονεταρισμός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, το δημοκρατικό έλλειμμα της ευρω-γραφειοκρατίας και οι πειραματισμοί μιας ψευτο-προοδευτικής κεντροαριστερής νομενκλατούρας, που προσπάθησε να διαλύσει τα ιστορικά θεμέλια της Ευρώπης - την εθνική της συγκρότηση και τις δημοκρατικές δομές της - για να οικοδομήσει πάνω στα ερείπιά τους μια κακή απομίμηση του αμερικανικού - ομοσπονδιακού - μοντέλου.
Πράγματι, η χρεοκοπία της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς, γίνεται ακόμα πιο έκδηλη αν μετρηθεί με τη στάση της έναντι των ΗΠΑ. Μια στάση υστερικής αντιπαράθεσης και αφοπλιστικού μιμητισμού.
Διακηρύσσουν την πλήρη αντιπαλότητα με τις ΗΠΑ, ενώ προσπαθούν να μιμηθούν την αμερικανική πολιτειακή συγκρότηση.
Είναι αντίθετοι με το "νεοφιλελεύθερο αγγλοσαξονικό μοντέλο" και υπερασπίζονται το "κοινωνικό μοντέλο" της Ευρώπης, το οποίο, όμως, στηρίζουν στην ακραία μονεταριστική πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Είναι σε όλα αντί-αμερικανοί, ενώ προσπαθούν να εισάγουν στην Ευρώπη το μοντέλο της πολυπολιτισμικότητας, το οποίο δοκιμάστηκε, απέτυχε και απορρίφθηκε στις ΗΠΑ. Βρίζουν τους Αμερικανούς, αλλά εισάγουν τα "σκουπίδια" τους...
Το περίεργο για την ευρωπαϊκή κεντροαριστερά, τα τελευταία τρία χρόνια, είναι ότι στήριξε τις επιλογές της στην πολιτική ενός συντηρητικού ηγέτη, του Γάλλου Προέδρου Ζακ Σιράκ, ο οποίος πρωτοστάτησε στην αντίθεση με τις ΗΠΑ, στην υπεράσπιση του μάλλον χρεοκοπημένου "ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου" και στην προώθηση του ευρω-Συντάγματος. Από την άλλη πλευρά, η Ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά "δαιμονοποίησε" ως μέγιστο εχθρό της ένα δικό της πολιτικό, τον ηγέτη των Βρετανών Εργατικών Τόνυ Μπλαίρ. Ο Μπλαίρ κατάφερε να επανεκλεγεί στη χώρα του (πράγμα που δεν κατέφερε ο Σοσιαλδημοκράτης Σρέντερ και δεν θα αποτολμήσει καν ο Σιράκ), αλλά ήδη απειλείται από τον ανερχόμενο νέο αρχηγό των Συντηρητικών κ. Κάμερον. Αν καταφέρει να εκλεγεί ο Κάμερον, πολλοί κεντροαριστεροί της ηπειρωτικής Ευρ